احساس توهم گریز سایه هاست

می شود عشق طنز تهوع آور زمان باشد

من از بی نهایت اشک سخن نمی رانم

من از رهایی دل رویاها ساختم

ساعت پنج و چهل و پنج دقیقه صبح .چراغهای خیابان روشنند

همه خوابند .نانوا  نان می پزد..عده ای یاد نگرفته اند بخوابند

نفسی عمیق می کشم و ریه ها  را پر می کنم از هوای نمناک

عروسی شمشادهای خیابان است می درخشند و می خندند

درخت نارنج پشت سرم چیزی می داند که من از یاد برده ام

ناگهان قطره ی باران راز نارنج را در  گوشم زمزمه می کند

 طعم عشق لبریزم می کند

چشمانم عاشق می شوند .باران عاشقم می کند