غروب حافظیه

شیراز و آب رکنی و این باد خوش نسیم

               عیبش مکن که خال رخ هفت کشور است

فکندزمزمه عشق در عراق و حجاز

               نوای بانگ غزل های حافظ ازشیراز

                                                          حافظیه ی قدیم    

                                       به می عمارت دل کن که این جهان خراب

                                                     بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت