نوادگان این زمین خاکی

اینجا چه میکنم!

soaad — Fri, 16 Oct 2009 16:13:18 GMT

کوچه ها را رد میکردم و از خودم می پرسیدم اینجا چه میکنی ! ؟ بعد از رفتن به چند

روستا و ناموفقیت در تشکیل کلاس سواد اموزی از خودم میپرسیدم آیا کارکه میگویند

این است ؟ !..کمی ترس مرا همراهی میکرد... تا حالا تنهایی پا در روستا نگذاشته

بودم اصلا روستا نرفته بودم بجز مواقعی که با خانواده و به اتفاق فامیل به باغ های

اطراف شهر در دهاتها میرفتیم و همگی با هم کباب میخوردیم وتفریح میکردیم و حالا

چند روز بود که تنها بودم در بالای یک تپه با چادری سه متری سیاه که مثل ملافه ای

به اجبار به دور خود پیچیده بودم تا از طرف نهضت سواداموزی مورد مواخذه قرار نگیرم

و در گزینش مردودم نکنند.گاهی هم که ترس از مکان ناشناخته در من بیشتر میشد

چادرم را دو دستی میچسبیدم و به خودم می گفتم مردهای بزرگ شده در فرهنگ

مذهبی ما، جنبه ی دیدن یک دختر بدون چادر را ندارند انهم تنها.و شاید هم بواقع این

مصونیت باشد هرچند سالهاست بر در و دیوار های شهرها پرکرده اند که چادر

مصونیت می اورد نه محدودیت..ولی گاهی به آن شک میکردم و هرچه میدیدم و

هرچه حس میکردم محدودیتی بود توام با مصونیت ...آنوقت ها هنوز به امنیت سازی

چادر شک نکرده بودم فقط مطمئن بودم که محدودیت ان، انقدر آزارم میدهد که گاهی

دلم میخواهد این ملافه ی سیاه را وسط کوچه و خیابان اتش بزنم و خودم را از شر ان

نجات بدهم و مثل آقایان بی هیچ ملحفه ای در کوچه هاراه بروم..گاهی هم دلم

میخواست برسر همان مردهایی که دیوارنویسی میکردند و بدون انکه حتی یکبار چادر

به سر خودشان کرده باشند از طرف ما زنها شعار می نویسندو ادعا می کنند که

چادر محدودیت نمی اورد داد بزنم آخر ما به خاطر کسانی چادر برسرمیکردیم که

خودشان با پیراهن و شلواری بر تن ازادانه جابجا میشدند می دویدند و می

خندیدند..با این وجود گاهی حفظ ژستینگ یک خانم مذهبی خشن و عبوس که

ابروانش را گره میزندتا هیچ به چیزی نخندد و چادرش را از زیر گلویش سفت می

پیچاند و تا پیشانی پایین می اورد به من آرامش میداد هرچه بود ریا چیز خوبی بود

خصوصا که روستا مرا به یاد سالهای اول انقلاب می انداخت همان وقتها که از دست

سختگیری ها ی مدیر مدرسه و نگاه هرزه ی بچه های بی گناهی که دستپخت این

نوع اموزش را نوش جان کرده بودند جرات پوشیدن جوراب پارازین را نداشتیم.حتی

جرات دفاع کردن از خود و جورابمان را نداشتیم چون میدانستیم پشت هر دفاعی

تهمتی خواهد بود. آنقدر مغز بچه ها و مردم را شستشو داده بودند که انها هم

باورکرده بودند جوراب نازک فقط مال فاحشه هاست .این بماند که کم کم خودم هم

باور کرده بودم که این مال روسپیان است و بس. آنقدر سخنرانی های مطلق در باب

ادم شناسی اینها کرده بودند که ما هم داشت باورمان میشد ظاهر نماینده باطن

ادمهاست و شرافت همان چیزی است که ما به چشم می بینیم و بس! .با وجودی

که زنان روستا با دامنی هشت متری و قبایی بلند همراه با چارقدی توری و نازک در

کوچه ها با زلف های گیس کرده و نشسته به دنبال گله ی خود راه میرفتند و با ان

دستهای پینه بسته که هرگز به خود استراحت ندیده بود و کرم مرطوب کننده را تجربه

نکرده بود و یا اگر تجربه کرده بود بی اثر بودن ان ناامیدکننده بود این سر روستا را به

ان سر روستا گره میزدند ولی باز می دانستم از نگاه مردان اینها، دختر تنها، علامت

سئوالی از شخصیت و شرافت تولید میکند که باید با چادری سیاه و سفت و سخت

جبران علامت های سئوال را کرد..دیگر بالارفتن از تپه و قدم گذاشتن در سنگلاخ ها را

باید با چادر تحمل میکردم.شاید برای شریف بودن کوهنوردی را هم باید با چادر

مشکی تجربه کرد ! در اندیشه ی متعصبانه همه چیز ممکن است همانطور که خیلی

وقتها اینجا و انجا شنیده بودم دختران بسیجی با چادر به کوهنوردی رفته اند و یا

دانشجویان بسیجی و مذهبی به این حماقت آشکار افتخار کرده بودند!

آمده ام اینجا چه کنم ؟ چقدر اینها بامن متفاوتند روزها و شب هایشان را در کناربوی

آغل گوسفندان میگذرانند کوچه ها را رد پشکل حیوانات پرکرده است و قالی و گبه

هایشان دستانشان را بی رحمانه می فشارد .مردانشان از انان نان خانگی میخواهند

و هر نه ماه انها را بارور میکنند تا به تقلید از حیواناتشان موجودی همانند خود پس

بیندازند و درد زایش فراموش میشود تا مرد خشنود شود.زنان باور کرده بودند برای

زاییدن به دنیا امده بودند و برای زاییدن دوست داشته میشوند. انچه که زیاد است

تولید مثل مردانی است که قدرت خود را در افزودن تعداد فرزندانشان می بینند انگار

که دغدغه ی همه انها حفظ نسل و یادگارشان است گویا با فریب و خوش باوری

میخواهند مرگ را باور نکنند.چقدر فاصله بود میان من و اینها .

و باز من برای چه امده بودم..ایا از سر آرمانگرائیم بود؟ و آیا میخواستم با بد فرهنگی و

بی سوادی اینها مبارزه کنم و از انها انسان هایی متمدن! بسازم، یک تنه و تنها با این

ملحفه ی سیاه سه متری که دور خودم به همه جا میکشاندم!..یا امده بودم برای

خودم سنوات اموزشی خلق کنم.تا پس از رنج های فراوان و پا نهادن در مناطقی که

امنیت را تهدید می کند روزی به استخدام اموزش و پرورش درایم ؟ یا هردو ؟

یادم به حرفهای جناب مدرس افتاد که شما خود باید بی سوادان را علاقمند به باسواد

شدن کنید ! شما باید آنها را تشویق کنید تا بر سر کلاس درس حاضر شوند و راهی

را که عمری از ان غافل بودند شروع کنند و بپیمایند

علاقمندی و تشویق ! چقدر درس دادن و کرکری خواندن بر سر کلاسهای ضمن

خدمت کار آسانی است.

زن بر روی ایوان خاکی خانه ،کنار کودک مریضش که چهره ای زرد داشت نشسته بود

لباس های کودک نامرتب و ناموزن بود. آن طرف تر پسر جوان و قدبلندی بیکار و

غمگین در حالیکه لباس کهنه و فرسوده و پاره ای بر تن داشت در و دیوارها را تماشا

میکرد باسلام اجازه خواستم و وارد شدم خودم را معرفی کردم گل از گلدان زن

شکفت فکر کردم شوق سواد اموزی در سر دارد هنوز چیزی نگذشته بود که اتاقی

کوچک و بی استفاده را که درگوشه ی خانه داشت برای راه اندازی کلاس سواد

اموزی به من نشان داد و به من گفت به شرط آنکه در این اتاق کلاس را برگزار کنم به

کلاس سواد اموزی می اید. نهضت سواداموزی پنج هزار تومان را هزینه کلاس میکرد و

زن گویا برای اشغال شدن دو ساعته روزانه این کلاس مجبور به راضی شدن بود.و

من هم برای حفظ این شاگرد که برای سواد اموزیش شرط گذاشته بود چاره ای جز

پذیرفتن نداشتم.خانه ها را یکی یکی رفتم همه زنها مکان برگزاری کلاس را از من

میپرسیدند هیچ کسی حاضر نبود یک کوچه ان طرف تر برود چیزی نگذشت که متوجه

شدم تمام شاگردانم را باید در همین کوچه به دور هم جمع کنم .همه کارهایی

داشتند که از سواد اموزی برایشان مهمتر بود برای بعضی دیگر دور شدن از خانه

همراه با گله ی گوسفند و بزهایشان معقول تر از این ادا و اطوارهای خنده دار! بود که

برای باسواد شدن به یک کوچه ان طرفتر بروند.نان و کار مهمتر از سواد بود.روستای

تل کوشک عقب مانده ترین روستا و اولین روستای محل خدمتم بود همه عشایری از

ترک قشقایی بودند که مدتی پیش یکجا نشین شده بودند و شغل اصلیشان دامداری

بود.اما هنوز هم به رسم قدیم و بخاطر دام هایشان کوچ میکردند.

برای جمع کردن زنان به دور هم و تکمیل کلاس سواد اموزی باید چقدر حرف میزدم و

از فواید سواد درحد درک و فهمشان سخنرانی میکردم شبیه به تبلیغ بود این قسمت

عذاب اورترین قسمت شغل من بود چه نیشخندها که تحمل نمیکردیم...همه ی خانه

ها را درمیزدیم وبه همه خانه ها وارد میشدیم و با هرکس و ناکسی هم کلام می

گشتیم.روزهای اول فک میکردم اینجا هم مثل شهر باید منتظر بود تا صاحبخانه بیاید

و در را به روی ما باز کند چیزی نگذشته بود که متوجه شدم اینجا در زدن معنایی

ندارد .اصلا کسی در نمیزند مردم همینطوری و بدون کسب اجازه ورود، به خانه های

همدیگر وارد میشوند و اگر ساعتها دم در بایستم و در بزنم کسی به سراغ من نمی

اید در زدن نشانه ی حضور یک غریبه و یا میهمان نیست تنها باید هوار زد و یا یالله

گفت و وارد شد..یالله هم نگفتی مهم نیست کسی ناراحت نمیشود چون زنان

همیشه و در همه حال باید لچکشان یعنی روسریشان برسرشان باشدحتی وقتی

هیچ کس در خانه نیست از نظر روستائیان این کارها که نوعی قاعده حفظ حریم

شخصی در آن نهفته بود مخصوص لوس بازی های شهریهاست. کم کم یاد گرفته

بودم در نزده وارد شوم این هم قسمت سخت ماجرا بود عمل کردن برخلاف انچه که

دوست میداری.گاهی برای خودم و شعورم نگران میشدم.نکند من هم اینجا شعور را

از دست بدهم.دلم برای خودم و همکارانم برای پانهادن در این مکان ها

میسوخت.همه چیز در یک طرف قضیه تبلیغات تحقیرکننده طرف دیگری از قضیه بود

دختر اموزشیار ناگهان متوجه میشد اگاه سازی و سخنرانی های او در باب مزیت

تحصیل ،ترحم بیسواد و افراد ناظر را برانگیخته است. زن شناسنانه خود را برای ثبت

نام تقدیم میکند . علنا میگوید خب تو یه دختری میخوای نون بخوری حالا بخاطر تو هم

شده من شناسنامه ام رو میدم تا تو کلاست را راه بیندازی .مردی از ان سوی خانه

می اید و میگوید آره شناسنامه ات را بده و برو سرکلاس خانم، ثواب داره..گویا یک

متکدی به درب خانه ی انها رفته و درحال گدایی میباشد و بالاخره کسی از سر

دلسوزی و ترحم دلش سوخته و میخواهد به او کمک کند

پی نوشت : خاطرات برای نوشتن زیادند اما معلوم نیست ادامه خاطرات را در این مکان بنویسم .شاید نوشتم و شاید در اینجا منصرف شدم

جانبداری از خود

soaad — Fri, 02 Oct 2009 16:39:43 GMT

اکثر مردم برای قضاوت کردن در مورد خود سخاوت به خرج می دهند

و در مورد دیگران سختگیری می کنند

آدمها

soaad — Tue, 29 Sep 2009 20:33:18 GMT

مگر دنیا بزرگتر از این صفحه ی مونیتور نیست ؟

دنیای من چقدر کوچک است !

دنیای تو ....................؟

قدس !

soaad — Fri, 18 Sep 2009 10:27:17 GMT

نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران

جان کندن

soaad — Sun, 13 Sep 2009 22:24:54 GMT

چشمهایم در رویای خوابیدنی عمیق جان می دهند

و به هم خسته میگویند دیدی انچه را دیده نشد

و لمس کردی انزجار دو همقفس را

بخواب تا فراموشی دیروز و بمیر تا گمشدنی ناپیدا

دٍستور بازداشت کروبی

soaad — Fri, 11 Sep 2009 21:36:18 GMT

شبکه جنبش راه سبز(جرس): شنیده ها ازمنابع آگاه خبری تهران حاکیست آقای خامنه ای دستور بازداشت کروبی را صادر کرده است.

اکبر هاشمی رفسنجانی در دیدار با اعضای مرکز تحقیقات استراتژیک وابسته به مجمع تشخیص مصلحت نظام که ریاست آن را حسن روحانی به عهده دارد با اشاره به جلسه خودش و آیت الله خامنه ای گفته است: من از همه چیز کناره گیری خواهم کرد ،اجازه اقامت نماز جمعه را هم که نمی دهند.
اوهمچنین از اینکه همه چیز در اختیار سپاه است و اوضاع توسط نظامیان سپاهی کنترل می شود اظهار نگرانی کرده است.
وی در ادامه اشاره کرده که به آیت الله خامنه ای گفته: شما نباید دستور دستگیری مهدی کروبی را صادر می کردید.
وی در پایان دیدارش اعلام کرده با ادامه این روند، اوضاع پیچیده تر خواهد شد و پاسخی که آیت الله خامنه ای به او داده تنها سکوت بوده است

منبع : جرس

www.rahesabz.net

تو خود یادگار عشقی

soaad — Thu, 10 Sep 2009 18:26:18 GMT

باورش خیلی سخته که نوید مهربان در میان ما نیست .هنوز وقتی مسنجر را باز میکنم ای دی دوست داشتنی نوید منو متاثرتر می کنه...بعضی آی دی ها دوست داشتنی هستند مثل خود ادمهاش..مثل بعضی وبلاگها و برخی کامنتدانی ها...هنوز هم بر حسب علاقه و عادت بر روی ایدیش کلیک می کنم و دوباره مثل اینکه همین الان و همین لحظه خبر درگذشتش را شنیده باشم اندوهی عمیق مرا در خود میکشد...

نوید با مبارزه کردن در تمام طول زندگی کوتاهش به کسی اجازه نداد قبل از کوچ کردن او را تمام شده ببیند او بعد از مرگ نیز یاد و خاطره اش را برای ما گذاشت و بر تمام شدن خط باطل کشید او مثل همیشه اینجاست او مثل همیشه زنده است

تو را تا آخرین نفس دوست دارم

عشق بیماریست

soaad — Thu, 10 Sep 2009 09:39:18 GMT

نتایج MRI مغز عاشقان

شور عشق، یعنی همان احساساتی كه اوایل آشنایی با یك نفر، ما را مشغول می‌كند و خواب و خوراكمان را می‌گیرد، مبنای درستی برای زندگی مشترك نیست؛ یعنی این قبیل عواطف مثل استارت ماشین عمل می‌كنند. خداوند آنها را در وجود انسان قرار داده كه آدم را به حركت درآورد. ولی ما نمی‌توانیم فقط با استارت‌زدن و باك ِ بدون بنزین حركت كنیم. شواهد زیادی هم برای اثبات این نکته وجود دارد؛ مثلاً پژوهشگری به نام آرون تعداد زیادی از افرادی را كه دچار عشق حاد و آتشین بودند زیر دستگاه FMRI كه از كاركرد مغز عكس می‌گیرد گذاشت و از آنها خواست به معشوق خود فكر كنند، یا عكس آنها را نشانشان داد.

كاركرد مغزی این افراد نشان داد كه هنگام فكر كردن به معشوق، فقط آن قسمت‌هایی از مغز فعال می‌شود كه مربوط به «پاداش فوری» است- همان قسمت‌هایی كه اگر گرسنه باشیم و غذا بخوریم فعال می‌شود؛ یا در افراد معتاد به كوكائین، همان قسمتی كه بعد از مصرف ماده‌ی مخدر به فعالیت می‌افتد. این قسمت‌های مغز، تشكر فوری را اعلام می‌كنند و یك چیز فوری طبعاً دوام زیادی هم ندارد. در حالی كه مغز، قسمت‌های دیگری هم دارد كه مربوط به پاداش‌های طولانی‌مدت‌است.

دو پژوهشگر دیگر به اسم‌های بارتل و زیكی هم آمدند همین آزمایش را روی كسانی پیاده کردند كه عشقشان تداوم پیدا كرده بود و به اصطلاح عشق رفیقانه داشتند؛ همان نوع عشقی كه شور و هیجانش از بین رفته اما صمیمیتش مانده و با مرور زمان، بیشتر هم شده است .عكس كاركرد مغز این افراد نشان داد كه فكركردن به عشقشان قسمت‌هایی از مغز آنها را فعال می‌كند كه مربوط به «پاداش‌های بلندمدت» است- همان قسمت‌هایی كه وقتی شما به شغل مورد علاقه‌تان فكر می‌كنید یا موسیقی مورد علاقه‌تان را گوش می‌كنید، یا در لحظات آرامش مذهبی، در ذهنتان فعال می شود.

نتیجه‌ی این پژوهش‌ها نشان می‌دهد چون پاداش فوری همیشه تاییدکننده‌ی چیزهایی است كه غیرقابل اتكا هستند، عشق رمانتیك هم كه گهگاه دستمایه‌ی شعر و غزل و رمان و فیلم‌ها می‌شود و چیز قشنگی هم هست، قابل اتكا نیست. در عوض، عشق رفیقانه، قابل اعتماد و ماندگار است.

بعضی اقوام اصلاً نمی‌دانند عشق چیست.
عشق رمانتیك نه تنها كوتاه‌مدت و غیرقابل اتكاست كه حتی اصیل هم نیست. یعنی این طور نیست كه جزو سرشت و ذات انسان باشد و ابتلا به آن، از ضروریات زندگی محسوب شود. به نظر شما آیا در بین همه‌ی اقوام و ملت‌ها شور عشق وجود دارد؟ یعنی مردم ِ همه‌ی جوامع و فرهنگ‌ها عشق رمانتیك را به این مفهومی كه ما می‌شناسیم، می‌شناسند؟

دو پژوهشگر به نام‌های یانكویچ و فیشر، 166 فرهنگ و قومیت مختلف را از نظر آداب و رسوم و شعر و ادبیات و هنرشان بررسی كرده‌اند و به این نتیجه رسیده‌اند كه در 147 فرهنگ، عشق رمانتیك وجود دارد؛ اما در 19 قومیت،هیچ شواهدی از این عشق در میان نیست؛ یعنی در فرهنگ، ادبیات ، شعر و هنرشان هیچ اشاره‌ای به این شور عاشقانه نشده است؛ اما در آن اقوام هم مردم تشكیل خانواده می‌دهند، به خانواده‌شان علاقه دارند و برای آنها فداكاری هم می‌كنند. یعنی آن رمانتیسیسم كه در ادبیات غربی و در ادبیات ایرانی خودمان هم می بینیم، در آن فرهنگ‌ها معنایی ندارد. پس عشق رمانتیك چیزی نیست كه بگوییم لازمه‌ی هر زندگی است؛ بلكه همان موتور محرك اولیه است. 19 قومیت از این موتور استفاده نمی‌كنند و ماشینشان بدون این استارت هم روشن می‌شوند.

در پژوهش دیگری از حدود شش هزار دختر و پسر قبل از ازدواج پرسیده‌اند كه «شما دوست دارید عشق رمانتیك مبنای ازدواجتان باشد یا‌نه؟»
90 درصد آنها جواب مثبت داده‌اند. یعنی گفته‌اند «دوست داریم این احساسات را تجربه كنیم.» اما بعد از چند سال، از همین افراد، بعد از ازدواجشان پرسیده‌اند «آیا آن رمانتیسیسم اولیه در ازدواجتان وجود داشته یا نه؟» 33 درصد مردان و 75 درصد زنان گفته‌اند در نهایت با فردی ازدواج كرده‌اند كه عاشقشان نیستند و رابطه‌ی رمانتیكی هم با او ندارند؛ یعنی حتی خود افراد هم قبول دارند كه «عشق» نه شرط كافی برای ازدواج است و نه حتی شرط لازم.

عشق نوعی بیماری است؟
برخی از پژوهشگرها روی این موضوع متمركز شده‌اند كه «آیا عشق آتشین صرف نظر از عشق نافرجام، یك بیماری است یا نه؟» و جالب است بدانید روان‌شناسان بیشترین شباهت را بین عشق و یک بیماری خاص روانی به نام وسواس اجباری مشاهده كرده‌اند. در این بیماری، افكار خاصی به ذهن هجوم می‌آورد كه فرد گریزی از آنها ندارد؛ این افكار او را مجبور به ایجاد رفتارهای خاصی می‌كند كه اگر انجام ندهد دچار تنش و اضطراب زیادی می‌شود. مثلا کسی عادت دارد هر شب 70 بار ریشش را شانه بزند و اگر 69 بار این كار را انجام بدهد درونش منقلب می‌شود و نمی‌تواند آسوده بخوابد.

عشق نه فقط در ظاهر و علایم بالینی شبیه این بیماری است، كه از نظر آزمایشگاهی هم به آن شباهت دارد. در بیماری وسواس اجباری، یك ناقل خاص در سلول‌های پلاكت خون بیمار افزایش پیدا می‌كند. پژوهشگری به نام مارازیتی، افراد عاشق را به این طریق آزمایش كرده و به این نتیجه رسیده كه آنها هم درست همین حالت را دارند. یعنی انگار عشق یک حالتی شبیه به وسواس اجباری ایجاد می‌كند كه در آن فرد عاشق دچار افكار و عادت‌های خاصی می‌شود كه نمی‌تواند از دست آنها خلاص شود- مثل تماس گرفتن پی در پی با معشوق و فكر كردن مداوم به او كه عملكرد عادی ذهنش را مختل می‌كند.

هوش عاطفی‌ات را بالا ببر.
با تمام این حرف‌ها، امروز دانشمندان به این نقطه رسیده‌اند كه «اگر عشق و احساسات قابل اتكا نیستند پس چه چیز قابل اتكا است؟» یعنی چه چیزهایی باید وجود داشته باشد تا عشق افراد پایدار بماند. ابتدا نظریه‌ای شكل گرفت كه اگر برخی شباهت‌های اولیه بین افراد وجود داشته باشد صممیت و رفاقت بیشتری بین آنان به وجود می‌آید و می‌تواند ازدواج موفق را تضمین كند. اما تجربه نشان داد كه این اتفاق هم نمی‌افتد. آقای اشتنبرگ كه مثلث عشق را ارائه كرده بود به این نتیجه رسید كه خیلی از طلاق‌ها، بر خلاف انتظار، در مواردی اتفاق می‌افتد كه انتخاب اولیه اشتباه نبوده است. یعنی افراد در ابتدای ازدواج، شباهت‌هایی به هم داشته‌اند اما پس از ازدواج تغییر كرده‌اند. پس خیلی وقت‌ها مشكل اینجاست که آدم‌ها تغییر می‌كنند؛ اما با هم نه: در دو مسیر یا با سرعت‌های متفاوتی تغییر می‌كنند. پس حالا این سوال به وجود می‌آید که «اگر شباهت اولیه هم ضامن صمیمیت نیست پس چه چیز می‌تواند صمیمیت و رفاقت درازمدت بین زوج‌ها را تضمین كند؟»

پژوهشهای زیادی نشان داده‌اند كه «هوش عاطفی» یكی از مهمترین عوامل موفقیت ازدواج است. هوش عاطفی نوعی از هوش است كه به ما كمك می‌كند به احساساتمان آگاه باشیم، بتوانیم عواطفمان را خوب بیان كنیم، آنها را خوب كنترل و هدایت كنیم، ظرفیت های خودمان را بشناسیم و در مجموع یك حس مثبت كلی نسبت به خودمان داشته باشیم. از طرف دیگر بتوانیم عواطف فرد مقابلمان را درك كنیم و نسبت به آن واكنش اجتماعی یا بین فردی مناسب داشته باشیم.

هوش عاطفی به ما كمك می كند كه وقتی دچار تعارض در احساساتمان می‌شویم فرو نریزیم و بتوانیم به عنوان مساله‌ای معمولی حلش كنیم. این نوع هوش، یک چیز ذاتی نیست و در شرایط محیطی شكل می‌گیرد و در میان تمام عوامل موثر در موفقیت در ازدواج، كلیدی‌ترین نقش را دارد؛ اگر دو طرف دارای هوش عاطفی بالایی باشند می‌توانند بفهمند كه چطور همراه و همگام با تغییر احساسات و عواطف یكدیگر تغییر كنند تا به زندگی‌شان به رشد و صمیمیت بیشتری منجر‌شود.

شما چقدر عاشقید؟
پرسشنامه‌ای که در دانشگاه نورث ایسترن بوستون تهیه شده، چندان به جزییات عشق‌کاری ندارد و به طور کلی، می‌خواهد ببیند اصلا شما عاشق هستید یا نه؛ و اگر عاشق هستید، چه‌قدر عاشقید؟ اگر برای خودتان هم دانستن جواب این سوال‌ها جالب است، دست به کار شوید و پرسشنامه را پر کنید.

طرز تکمیل پرسشنامه
عبارات صفحه50 را بخوانید، معشوقتان را تصور کنید و به جای کلمه‌ی «او» نام معشوقتان را بگذارید. حالا جلو هر عبارت، این‌طوری شماره بگذارید:
اگر با هر عبارت کاملا موافق بودید، عدد 7
اگر نسبتا موافق بودید، عدد 6
اگر کمی موافق بودید، عدد 5
اگر زیاد مطمئن نبودید، عدد 4
اگر با آن کمی مخالف بودید، عدد 3
اگر نسبتا مخالف بودید، عدد 2
و اگر کاملا مخالف بودید، عدد 1 را جلو عبارت بنویسید.

حالا شروع کنید:
1. همیشه برای رسیدن به او خیلی عجله دارم.
2. او را خیلی جذاب می‌دانم.
3. او نسبت به بیشتر مردم، عیب‌های کمتری دارد.
4. برای او هر کاری که لازم باشد، انجام می‌دهم.
5. به نظر من او خیلی دلنشین است.
6. دوست دارم احساساتم را با او در میان بگذارم.
7. وقتی کاری را با هم انجام می‌دهیم، آن کار برایم خیلی خوشایند می‌شود.
8. دوست دارم که او حتما مال من باشد.
9. اگر اتفاقی برای او بیفتد، خیلی ناراحت می‌شوم.
10. خیلی وقت‌ها به او فکر می‌کنم.
11. این برایم خیلی مهم است که او به من علاقه داشته باشد.
12. وقتی با او هستم، کاملا خوشحالم.
13. برایم خیلی دشوار است که برای مدتی طولانی از او دور باشم.
14. واقعا خیلی به او علاقه دارم.

تفسیر آزمون
حالا عددهایی را که جلو هر عبارت گذاشته‌اید، با هم جمع بزنید. شمایی که بالای 89 نمره آورده‌اید، وضع‌تان خراب است: بدجوری عاشق شده‌اید و اگر صادقانه به سوالات پاسخ داده‌اید، در عشقتان هیچ شکی نمی‌توان کرد!

اگر نمره‌تان حول و حوش 78 تا 88 می‌چرخد، شما هم به احتمال خیلی زیاد، عاشق هستید و چیزی نمانده است که به بالای قله‌ی عشق برسید. اما اگر نمره‌تان بین 68 تا 77 باشد، احتمال کمتری وجود دارد که عاشق باشید. کسانی هم که از 68 پایین‌تر آورده‌اند، بهتر است خودشان را گول نزنند. به احتمال زیاد، چندان عاشق نیستند. کسانی که از 58 پایین‌ترند هم که عمرا عاشق باشند! این گروه بهتر است پیشه‌ی دیگری برای خودشان دست‌وپا کنند و اسم احساسات رقیقشان را نگذارند عشق!

زیرنوشت : مقاله بسیار خوبی بود بالاخره عده ای پیدا شدند و حرف دلمان را زدند و به جای مدح و ترانه سرایی ـ عشق را در رده ی امراض روحی روانی جای دادند

زیرنوشت بعدی : چقدر ادم مریض احوال در میان جوانان دچار محرومیت در ایران وجود دارد....یک دلیلش محرومیت از محبت است....دلیل دیگرش کمبود تجربه به دلایل شرایط فرهنگی حاکم در جامعه است.. اما مقداری از ان اندیشه ای است .کاش از نوجوانی به ما یاد می دادند که عشق جنس مخالف/ چیزی جدای از عشق به کائنات است

زیرنوشت بعدی : زمانی در رده ی مرض دارها بودم ( در سطح اورژانس در جوار غسالخانه بعبارتی رو به موت) اما الان نمره ام زیر ۵۸ هست .توصیه می کنم کتابهایی از نویسندگانی نظیر اریک فروم و شعرا و ترانه سرایانی که به این بیماری دامن میزنند را نخوانید یا لااقل زمان خواندنشان حساب عشق به جنس مخالف را با عشق به جمع انسانی جدا کنید تا کتاب را به جای تقدیر مورد نقد قرار بدهید.. حداقل در زمینه عشق می توانید به کتابهایی بارابارا دی انجلس رجوع کنید(واقعبین تر است)

آخر نوشت :من شعر را دوست دارم و هنوز هم میخوانم و هنوز هم لذت میبرم . ولی اگر واقعبین باشیم شعر تحریک کننده ی احساسات است که تنها موزونی و آهنگ کلماتش فرد را به بیرون باغ هوشیاری پرتاب می کند و در خواب آلودگی قرار میدهد یعنی قدرت فکر و اندیشیدن منطقی را از ادم ها سلب می کند ..میشود با شعر زشت ترین جنایات را با زیباترین و موزون ترین کلمات نوشت و مورد تایید و به به و چه چه دیگران قرار داد..از شعر می توان بعنوان ابزار برای رسیدن به مقاصدمان استفاده کنیم اما این ابزار گاهی خطرناک است به این خاطر نثر ساده را بر شعر ترجیح میدهم زیرا شعر منافق است . ظاهری دلفریب و زیبا دارد و و در درون کفه ی احساسات مارا انقدر سنگین می کند که عقل تهی میشود..اما بار احساسی در نثر کمتر از شعر است راسی بد نیست بعد از خواندن یک شعر عاشقانه ی جانسوز جانگذاز دلنواز دلنشین نمره ی عشق یعنی وخامت بیماریتان را اندازه بگیرید

زیرترنوشت از آخر نوشت : حالا که عشق بیماری تشخیص داده شد بهتراست روانشناسان دستبکار شوند و در تقسیمات خود بر اساس وخیم بودن وضع بیمار آن را به / عشق حاد و عشق مزمن تقسیم بندی کنند شاید جبران نگارش و چاپ و تکثیر و توزیع این همه کتاب در مدح و تشویق عشق را کند .البته بد نیست همانطور که کتاب های تقویت هوش فراوانند کتابهای تقویت هوش عاطفی هم تدوین شوند

تعهد اخلاقی !

soaad — Tue, 08 Sep 2009 21:06:18 GMT

فکرش رو نمی کردم استاد قبول کنه که از من زودتر از بقیه امتحان بگیره

بهش گفتم استاد ! اگه حنابندان خواهر شما دقیقا همون روزی باشه که شما امتحان فاینال حقوق کودک داشته باشید و فاصله محل امتحان تا محل جشن ۱۳ ساعت باشه و تنها وسیله باقیمانده یعنی اتوبوس ساعت ۵ بعد از ظهر به سمت شهر مذکور حرکت کنه شما امتحان رو ترجیح میدهید یا حنابندان را ؟

استاد کمی خندید و گفت اهان حنابندان خواهرته و نمی تونی ! و عمیقا در فکر فرو رفت..

گفتم من دچار تعارض گرایش گرایش شدم هم امتحان رو میخوام و هم حنابندان تنها خواهرم را..به نظر شما چکار کنم ! ؟

استاد شروع به جویدن لبش کرد اماهنوز ساکت بود

گفتم میشه به جای ۳۱ ام از من ۲۵ ام امتحان بگیرد.. این روز برنامه ی امتحانی ندارم..توقع بی جایی هست نه ؟...

استاد هنوز فکر میکرد

من- هیچ استادی از لو رفتن سئوالها خوشش نمیاد..از طرفی هیچ استادی برای من به تنهایی وقت نمی گذاره که دوباره کلی سئوال تست و تشریح طراحی کنه و من اینو حق استاد می دونم..ولی استاد چه کنم ؟

ناگهان استاد گفت ...همین حالا..همین حالا...موافقی که به خونه نروی و بشینی بخونی و امتحان بدهی و قول باید بدهی که سئوالات رو لو ندهی

پیشنهاد جالبی بود هیچ فکر نمی کردم چنین پیشنهادی بده..با کمی مکث و یه کوچولو فکر گفتم عالیه ..ولی چند ساعت فرجه دارم..گفت بشین بخون...نمره میان ترمت رو که گرفتی..از عهده اش برمیای

منم گفتم چشم..اماده میشم..پیشنهاد بکری هست حداقل خاطره ی جالبیه .حتی اگه نمره نیارم تجربه است ..درکل ریسکه

شمارش معکوس شروع شد..چندتا از بچه ها که دلشون به حال من سوخته بود شروع کردند به نصحیت کردن

نفراول- از من به تو نصیحت حتما می افتی..امتحان سخته قبول نکن

نفردوم ـ میدونم اهل ریسکی ولی ریسک خطرناکه . عاقلانه نیست.. من عمرا چنین پیشنهادی رو بپذیرفتم...خودت رو ملامت خواهی کرد..پشیمان خواهی شد

نفرسوم ـ عمرا بتوانی جزوه رو تموم کنی جزوه میان ترمش رو که دیدی وای به حال پایان ترمش..عاقل باش

نفرچهارم ـ دختر مگه دیوانه شدی ..تاکید کن ۲۵ ام

نفرپنجم ـ سعاد به حرف اینا گوش نده امتحانت رو بده بعدش من زنگ میزنم همه سئوال ها رو بهم بگو..باشه عزیزم..حتما بهم بگو

نفرششم -سئوالهااااا..بخاطر سئوالها شیرش می کنی بدجنس..اگه این درس رو بیفته دوباره باید این دوره رو بگذرونه..عجب آدمی هستی تو

نفر هفتم - حتما استاد درک می کنه ازت سخت نمی گیره نترس امتحان بده .موفق میشی

خودم - هرچه بادا باد من که سرکلاس کاملا گوشم به درس بود..نمره قبولی بسه

نمی دونم چرا خوشم اومده بود امتحان بدهم...بعد از یک ساعت استاد برگه امتحانی رو روبروم گذاشت و گفت دیگه اینقدر خودت رو نکش از اخرش سئوال ندادم..همون بوده که سرکلاس گفتم.......

- چقدر سئوالات اسان بودند..نمره ۵/۱۹

چه تصمیم و امتحان و نتیجه شیرینی بود...

یادم به شعاری افتاد که سر کلاس قبل از ورود استاد بلند میگفتم " مرگ بر امتحان "..گویا استاد صدای منو شنیده بود حالا دیگه حلاوت امتحان رو هم چشیدم

حالا مجبورم به خاطر قولی که به استاد دادم موبایلم رو خاموش کنم تا از هجوم تلفن همکلاسی ها در امان باشم..قرار شد سئوالات لو نره.

حالا معرفت دوستانه یا تعهد اخلاقی ؟

فعلا معتقد به گزینه دوم هستم

............

بی ربط نوشت :کاش زندگی دنده عقب داشت تا نفرت زاده نمیشد

.....

soaad — Fri, 04 Sep 2009 15:54:18 GMT

درست کردن پازل سرگرمی بدی نیست

لحظاتی بچه شدن عالمی دارد

بیچاره آنهایی که لذتی در بچه شدن نمی یابند

بیچاره !

چاره البته هست................... اما نیست

به گرفتن ده نمره کارعملی میشود خرسند بود ؟

امتحانام شروع شده و باید همه چی رو تحویل بدهم

زیرنوشت : من از خداحافظی با تو میترسم زیرا که دوستت دارم..

تویی بهونه واسه موندن